زیست‌شناسی دریچه ای به سوی خداشناسی است.

علم تجربی موجود معیوب است، زیرا در سیری افقی به راه خود ادامه می‏دهد؛ نه برای عالم و طبیعت مبدئی می‏بیند و نه غایت و فرجامی برای آن در نظر می‏گیرد و نه دانشی که خود دارد عطای خدا و موهبت الهی می‏یابد. این نگاهی که واقعیت هستی را مُثْله می‏کند و طبیعت را به عنوان خلقت نمی‏بیند و برای آن خالق و هدفی در نظر نمی‏گیرد، بلکه صرفاً به مطالعه لاشه طبیعت می‏پردازد و علم را زاییده فکر خود می‏پندارد نه بخشش خدا، در حقیقت علمی مردار تحویل می‏دهد، زیرا به موضوع مطالعه خویش به چشم یک مردار و لاشه می‏نگرد، چون بال مبدأ فاعلی و نیز بال مبدأ غایی از آن کنده شده است. احیای این مردار و برطرف کردن نقص این دانش معیوب که از این احیاء به اسلامی کردن علوم و دانشگاهها تعبیر می‏شود به آن نیست که مظاهر و برنامه‏ های اسلامی و دینی را در محیط و فضای دانشگاهها و مراکز علمی وارد نماییم؛ مثلاً در محیط های علمی و دانشگاهی نمازخانه و مسجد بسازیم و یا کتابهای درسی دانشگاه ها را با بسم‏ الله و آرم جمهوری اسلامی چاپ کنیم و یا پسر و دختر را از یکدیگر تفکیک نماییم .این کارهای صوری و ظاهری توان آن را ندارند که علوم را احیا کنند و دانش معیوب و هماره افسرده را صحت و شادابی بخشند. اسلامی کردن علوم در گرو تغییر اساسی در نگاه به علم و طبیعت و تدوین متونِ درسی سرآمد و صاعد و هماهنگ دیدن حوزه‏ های معرفتی و بازگشت طبیعیات به دامن الهیات است. تا هنگامی که علوم و دانشگاهها از سیر محدود و افقی خویش دست برنداشته و در مسیر صعودی گام برندارند، هرگونه کار و اقدام شکلی و ظاهری، تغییر ماهوی در ساختار معیوب علوم ایجاد نمی‏کند.